“เวลาอะไรวะ”
“รุมเย็* ไง” โย ตอบ
“รุม.. อะไรนะ” ผมตกใจ รีบถอยหนีไปด้านหลังทันทีแต่ดันลืมไปว่าตัวเองยังนั่งจุมปุ๊กอยู่บนตักเวย์ ทำให้ก้นเปลือยเปล่าของผมไปบดเบียดกับส่วนล่างที่กำลังแข็งของมันอย่างไม่ตั้งใจ
“ซี๊ดดด อย่าขยับดิ เสียวหัว” เวย์กระซิบข้างหูเสียงกระเส่าพร้อมกับแกล้งยกสะโพกขึ้นกระแทกร่องก้นผมเบาๆ เป็นจังหวะ
“อย่ากระแทกสิวะ!” ขนาดเวย์มันใส่กางเกงบอลอยู่นะครับ ผมยังรู้สึกได้เลยว่าน้องชายมันแข็งสู้มาก โดนกระแทกทีก้นปวดระบมไปหมดเลยครับ
“เมฆ ดูนี่ดิ” โยบังคับให้ผมหันไปมองก่อนจะ..ถอดกางเกงออกครับ! ถอดต่อหน้าต่อตาผมเลย! ท่อนเอ็นใหญ่ยาวขนาดประมาณ 6 นิ้ว เด้งชูชันออกมาตีกับใบหน้าของผมดังเพี๊ยะ
“ทำให้แข็งขนาดนี้ ต้องรับผิดชอบนะ”
“กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!” ผมเถียงหัวชนฝาทั้งๆ ที่ยังมีแท่งร้อนจ่ออยู่ข้างแก้ม “กูนอนของกูดีๆ พวกมึงอ่ะทำกู!”
“พี่จูนไม่ได้บอกเหรอว่าให้ล็อคห้องดีๆ อ่ะ” เวย์เอาคางเกยไหล่ผมแล้วถามขึ้น
“กูล็อคแล้ว!” ผมสาบานได้นะครับว่าก่อนนอนผมล็อคประตูกับหน้าต่างทุกบานแล้วจริงๆ
“พอดีว่าพวกเราเป็นเด็กวิศวะอ่านะ”
“แล้วมันยังไง”
“แค่ล็อคห้องธรรมดาๆ เอาไม่อยู่หรอก” โยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อย่างน้อย..ต้องใช้ประตูที่มีเซฟตี้หนาๆ ”
โอ้โห ตลกแล้วนะพวกมึงอ่ะ ทำไมกูจะต้องทำอะไรยุ่งยากขนาดนั้นด้วยวะ
“ถามจริงนะ..” ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “..ปกติพวกมึงเข้าห้องคนอื่นตามใจชอบแบบนี้เลยเหรอ”
“ไม่อ่ะ นี่ครั้งแรก”
“แล้วทำไมต้องเป็นกู!”
“ก็ชอบอ่ะ น่ารักดี” โยตอบตามตรง
“ใช่ๆ น่าแกล้งด้วย” เวย์เสริม
“แต่กูเป็นน้องชายของพวกมึงนะเว้ย!” ผมเน้นคำว่าน้องชายให้พวกมันได้ยินชัดๆ
“ใครเป็นคนกำหนดว่าพี่น้องมีอะไรกันไม่ได้ แค่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนก็พอแล้วป่ะ” ห๊ะ!? ผมถึงกับอ้าปากค้างกับคำตอบที่ได้รับ
“กูนี่ไงเดือดร้อน!” ผมโกรธจนหน้าดำหน้าแดง อยากกระโดดถีบพวกมันคนละทีจริงๆ ครับ
“ชู่วว~ ตัวเล็กใจเย็นๆ ดิ อย่าตะโกน” เวย์กอดปลอบผมจากทางด้านหลัง ส่วนโยเอามือลูบหัวผมเบาๆ
“โอ๋ๆ นะตัวเล็ก”
“อย่ามาเรียกกูว่าตัวเล็ก ไม่ชอบ!” ผมถีบขาสะเปะสะปะไปข้างหน้าด้วยความหงุดหงิด เวย์จึงใช้แขนทั้งสองข้างรวบไว้
“โมโหง่ายนะเราอ่ะ” เวย์หอมแก้มผมฟอดใหญ่
“วางใจเหอะ พวกเราไม่ได้จะทำอะไรหรอก ก็แค่..” โยจับแก่นกายจ่อที่ริมฝีปากบางของผม “..อยากทำให้รู้สึกดี”
“กูไม่ต้องการ ออกไป!”
“ถ้าไม่ไปอ่ะ”
“กูจะฟ้องพี่จูนว่าพวกมึงข่มขื- อุ๊บ! อื้อออ!!”
พูดยังไม่ทันจบประโยค โยก็ยัดดุ้นใหญ่เข้ามาในปากผมเต็มๆ โชคดีที่ผมเม้มปากทัน โยเลยทำได้เพียงวนหัวเห็ดสีแดงฉ่ำรอบปากผม
“อ้าปาก” โยสั่งเสียงแข็ง แต่ผมส่ายหน้าปฏิเสธ
“ตัวเล็กอ้าปาก” มันพยายามยัดเข้ามาอีกครั้ง แต่ทำยังไงผมก็ไม่ยอมอมให้ โยจึงใช้มือชักรูดแก่นกายของตัวเองและกดหัวเห็ดไปที่แก้มขาวเนียนของผมแทน
พั่บๆๆ
“อ่าา ตัวเล็ก ทำไมแก้มนิ่มจังวะ”
แก่นกายใหญ่เสียดสีอยู่ข้างแก้มอย่างรุนแรงจนผมต้องหลับตาลงข้างนึง ที่ปลายยอดมีน้ำหล่อลื่นสีใสเอ่อล้นออกมาเต็มไปหมด ยิ่งผมส่ายหน้าหนีมากเท่าไหร่..น้ำหล่อลื่นก็ยิ่งเลอะทั่วใบหน้ามากขึ้นเท่านั้น
“โคตรเซ็กซี่เลยว่ะแม่ง”
“อื้ออ! วะ..เวย์”
ผมหลุดครางเสียงหวานเมื่อเวย์ที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลังขบเม้มต้นคอขาวให้ผม นิ้วข้างหนึ่งขยี้ติ่งนูนสีชมพูอ่อนไปมา ส่วนอีกข้างกำลังรูดแท่งร้อนขนาดเล็กของผมขึ้นลงช้าๆ
“อ๊ะ..อ๊ะ..มะ..ไม่..”
ปากเล็กแลบลิ้นออกมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อโดนฝาแฝดปรนเปรอจากทั้งสองทาง ในจังหวะที่ผมเผลออ้าปากนั้น..โยก็รีบยัดแก่นกายเข้ามาในปากเล็กๆ ของผมทันที
“เหี้ยเอ้ย แม่ง..คับชิบหาย”
โยกัดปากตัวเองด้วยความเจ็บปนเสียวเพราะความคับแน่นภายในโพรงปาก
“อ้าปากอีกได้มั้ย”
“ไอ้! “ (ไม่!)
ผมส่ายหน้า หยุดยัดเข้ามาได้แล้วไอ้เหี้ย! กูเจ็บปากหมดแล้วเนี่ย
“งั้นเลียหัวให้หน่อยนะ ตัวเล็ก”
ตอนแรกผมไม่ยอมทำให้มันครับ โยเลยฝืนยัดเข้ามาลึกอีกเรื่อยๆ ผมแสบที่ขอบปากมากจึงใช้ลิ้นดุนส่วนหัวของมันไว้แล้วดูดเม้มช้าๆ จากนั้นก็เลียวนไปวนมาที่ปลายยอดจนเปียกชุ่ม
จ้วบ..จ้วบ..
“อื้มมม ดี ห่อลิ้นอีก อ่าาา นั่นแหละ”
โยขยับสะโพกสวนเข้ามาในปากผมเบาๆ ส่วนผมก็อมเข้าๆ ออกๆ ให้มันไปพลาง ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองทำถูกวิธีไหม รู้แต่ว่าต้องรีบทำให้เสร็จไวๆ ผมจะได้หลุดพ้นสักที
“ไอ้โย น้องมันนิ่มทั้งตัวเลยว่ะ กูไม่ไหวแล้ว”
เวย์พูดขึ้นขณะที่เล้าโลมไปตามร่างกายเปลือยเปล่าของผมซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยรอยรักที่มันฝากไว้
“ตัวเล็ก ยกก้นขึ้น”
ผมใช้มือยันต้นขาเวย์ไว้แล้วยกก้นขึ้นตามคำสั่ง มันถอดกางเกงออกเผยให้เห็นส่วนนั้นที่ตั้งชูชันอยู่ตรงก้นผมพอดิบพอดี มือใหญ่จับสะโพกผมไว้แล้วเอาแก่นกายมาถูๆ ที่ร่องก้น
“อ่าาา ซี๊ดด ไม่เคยเจอก้นใครฟิตขนาดนี้เลยว่ะ”
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เวย์ตบแก้มก้นผมอย่างมันเขี้ยวก่อนจะยื่นมือมาสาวแก่นกายให้ผมเร็วขึ้น
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ จะ..จะแตก..เดี๋ยวก่อน..”
ผมคายแท่งร้อนในปากออกมาเพื่อหอบหายใจ น้ำลายไหลย้อยที่มุมปากเป็นทาง โยขยุ้มเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของผมแล้วกระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าปากผมเป็นจังหวะเดียวกับที่เวย์กำลังชักรูดแท่งร้อนให้ผม แค่คิดว่าปากและส่วนล่างกำลังโดนรุกล้ำ..ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย ร่างกายเกร็งแน่นไปทั้งตัว
“ยะ..อย่าเร็ว..จะแตก..อ๊ะ..อ๊ะ..”
ผมรีบจับมือเวย์ไม่ให้ชักต่อ แต่ไม่ทันแล้วครับ…
ปรี้ดด!
“อ้าาาา!”
น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาจากแก่นกายเล็กไหลย้อยเต็มหน้าท้อง ผมทำหน้าเคลิ้มกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับแต่แล้วจู่ๆ โยก็เร่งจังหวะกระแทกในปากผมรัวๆ สักพักน้ำกามปริมาณมากก็พุ่งใส่ปากเต็มๆ มันเข้าไปลึกมากจนผมไอสำลักน้ำลายออกมา หลังจากนั้นโยก็ถอนดุ้นมาจ่อที่ข้างแก้มผมแล้วชักเข้าๆ ออกๆ อีกสองสามทีก็ปล่อยน้ำกามอีกระรอกใส่หน้าผม
“แฮ่ก.. แฮ่ก”
ผมปาดน้ำคาวที่เลอะตามใบหน้าออกแล้วนั่งพิงอกแกร่งของเวย์ไว้ แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พักหายเหนื่อย..เวย์ก็ลุกขึ้นยืนตรงหน้าผมแทนโย
“อมให้กูด้วยดิ”
ผมไม่มีทางเลือกจึงนั่งคุกเข่าตรงหน้ามันแล้วใช้มือกำท่อนแข็งของเวย์ไว้ แลบลิ้นเลียไปตามส่วนหัวที่คับตึงจนเห็นเส้นเลือด จากนั้นอ้าปากอมเข้าไปทั้งลำ
จ้วบๆๆ
“อื้มมม ลึกกว่านี้หน่อย..ดีครับตัวเล็ก..เข้าไปอีก..”
เวย์ยืนเฉยๆ ปล่อยให้ผมทำตามใจ มือใหญ่ช่วยสางผมที่ปรกใบหน้า ผมทั้งชักทั้งอมให้มันจนรู้สึกถึงแรกกระตุกในปาก
“ตะ..ตัวเล็ก เบาๆ หน่อยจะแตก..”
มันรีบถอนดุ้นออกจากปากผม ผลักผมนอนลงบนเตียงแล้วปล่อยน้ำแตกใส่บริเวณหน้าอกเปลือยเปล่าของผมจนเปียกชุ่ม
ร่างเล็กนอนหมดแรงอยู่บนเตียง สายตาเหม่อมองไปยังเพดานห้องสีฟ้า
“เป็นไง รู้สึกดีป่ะ” โยล้มตัวลงนอนข้างๆ ผมส่วนเวย์หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำกามให้ผม
“ดีเหี้ยไรล่ะ” ผมตอบไปแบบนั้นแต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกดีแปลกๆ สงสัยคงเพราะผมยังไม่เคยทำแบบนี้กับใครมาก่อนล่ะมั้ง พอโดนฝาแฝดเล้าโลมจากทั้งข้างหน้าและข้างหลังเลยตื่นเต้นมากๆ
แต่อย่าเข้าใจผิดนะครับ! ผมแค่ยอมทำออรัลเซ็กซ์ให้พวกมัน แต่ไม่มีทางยอมให้สอดใส่เด็ดขาดครับ!
“เสร็จแล้วก็กลับห้องไปสิ” ผมรีบไล่แฝดออกไปจากห้อง พวกมันหันหน้ามองกันแล้วฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ เอ๊ะ..ท่าทางแบบนี้ ทำไมผมรู้สึกสังหรใจไม่ดีอีกแล้ววะ
“ยิ้มอะไร กูบอกให้ออกไปไง”
“ตัวเล็ก” แฝดเรียกผมพร้อมกัน “นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเองนะ”
“เริ่มต้นอะไรอีก”
“มีเซ็กซ์ไง”
“เสร็จกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ” ผมเถียง
“หมายถึง..เซ็กซ์แบบสอดใส่อ่ะ”
!!!
ผมอ้าปากค้าง
“แค่เห็นก็รู้แล้วว่าโคตรฟิต ยังไงคืนนี้พวกเราต้องเอาตัวเล็กให้ได้”
“ล้อเล่นใช่มั้ย” ผมแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง พวกมันยังจะทำกันอีกเหรอ! แฝดไม่รอช้ารีบพลิกตัวผมให้นอนคว่ำทันที
“เดี๋ยวๆๆ หยุดก่อน!” ผมคลานหนีแต่ถูกพวกมันล็อคแขนล็อคขาไว้แน่น “อย่าทำกู ขอร้อง!”
“จุ๊ๆ เก็บเสียงไว้ครางชื่อพี่ดีกว่านะจ้ะ” โยแลบลิ้นเลียริมฝีปากก่อนจะขึ้นมาคร่อมบนตัวผม ส่วนเวย์บีบเจลหล่อลื่นใส่มือเตรียมพร้อม
“ม่ายยยย อย่ามายุ่งกับกู! ไอ้พวกเหี้ย!!” ผมแหกปากตะโกนลั่นบ้าน พยายามดิ้นรนสุดชีวิต
ในขณะที่ผมกำลังจะโดนนิ้วแหย่ก้นอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเดินออกมาจากห้องข้างๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องผมแล้วถีบประตูห้องดัง ปัง! ปัง! ปัง! จนประตูเปิดออกอย่างแรง ปรากฎเงาร่างของผู้ชายคนหนึ่ง ตัวสูง ไหล่กว้างยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง
“เชี่ย..” ฝาแฝดอุทานขึ้นพร้อมกันก่อนจะรีบผละออกจากตัวผมเหมือนผึ้งแตกรัง ผมมองไปที่แฝดเห็นพวกมันทำหน้าหวาดกลัวมากครับ แสดงว่าผู้ชายคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ
ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องด้วยท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างใส่กางเกงกีฬาขายาวสบายๆ กล้ามนี่เป็นมัดๆ เลยครับทุกคน ที่น่ากลัวคือรอยสักตั้งแต่หัวไหล่ลงมาถึงแขน..หยั่งกับพวกยากูซ่าในหนังไม่มีผิด
ผมใจหล่นวูบเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายหันมาจ้องผมเขม็งก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นฝาแฝด
“เสียงดังเหี้ยไรนักหนา กูจะนอน” เขาหงุดหงิด
“เอ่อ..คือว่าพี่หมอก ฟังพวกผมก่อนนะครับ” ฝาแฝดตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก บรรยากาศน่ากลัวมากครับแต่ผมกลับสนใจแค่คำว่า ‘พี่หมอก’ ในประโยคเมื่อกี้มากกว่า
ฝาแฝดเรียกผู้ชายคนนี้ว่าพี่หมอก..พี่หมอก..
“พี่หมอก!”
ผมเรียกชื่อพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองอย่างดีใจ รีบวิ่งเข้าไปโผกอดร่างสูงไว้แน่น
“พี่หมอก! ช่วยเมฆด้วยครับ เมฆกลัว” ผมซบหน้าลงกับหน้าท้องซิกแพคของเขา
“ตะ..ตัวเล็ก กลับมานี่ เร็ว!” แฝดกวักมือเรียกผมเสียงเบา แต่ผมไม่ไปหรอกครับเพราะผมจะอยู่กับพี่หมอกของผมเท่านั้น
“แฝด” พี่หมอกเรียกห้วนๆ แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจจนทุกคนในห้องถึงกับกลืนน้ำลายเฮือก
“..ครับผม”
“มึงอยากตายใช่มั้ย?”
“ปะ..เปล่าครับพี่ ก็แค่อยากแกล้งน้องเล่นเฉยๆ ”
“กูเตือนครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย อย่าทำให้กูตื่น”
“ครับๆๆ ได้ครับผม” ฝาแฝดรีบพยักหน้าทันที
พี่หมอกกวาดสายตามองทั่วห้องก่อนจะค่อยๆ เดินออกไปโดยไม่สนใจผมสักนิด ผมเลยเดินตามพี่แกไปติดๆ เหมือนลูกเจี๊ยบเดินตามแม่ไก่ อย่างน้อยวันนี้..ผมขอนอนกับพี่หมอกด้วยสักคืนนะครับ ผมกลัวแฝดมันจะตามมาหลอกหลอนผมอีกอ่ะ
เมื่อร่างทั้งสองเดินจากไปแล้ว ฝาแฝดก็กระซิบคุยกันสองคน
“ไอ้โย กูว่าตัวเล็กไปกับพี่หมอกแม่งหนักกว่าอยู่กับเราอีกนะ”
“ก็จริง”
“มึงว่าตัวเล็กจะรอดกลับมามั้ยวะ”
“ไม่รู้ว่ะ แต่กูขอให้น้องเค้าโชคดีแล้วกัน”