ผมรีบใช้สองมือบังส่วนนั้นไว้
“เยิ้มขนาดนี้จะทนได้จริงๆ เหรอครับ ให้พี่ช่วยดีกว่านะ” เขาพูดอย่างใจเย็น จับมือที่บังแก่นกายของผมออกแล้วใช้มือใหญ่กำท่อนแข็งไว้เต็มรอบพร้อมกับออกแรงชักรูดขึ้นลงเบาๆ เป็นจังหวะ
พั่บ..พั่บ..พั่บ..
“มะ..ไม่ พี่จูน..อย่า อ๊ะ อ๊ะ อื้อออ”
มือเล็กสั่นเทาพยายามหยุดมือที่กำลังสาวแก่นกายไม่ให้ขยับไปมากกว่านี้ แต่ความเป็นจริงทำได้เพียงกำเสื้อเชิ้ตสีฟ้าของคนตรงหน้าไว้แน่น ริมฝีปากครางเสียงหวาน
ระหว่างนั้น พี่จูนใช้มืออีกข้างไซร้เข้าไปในสาบเสื้อ ลูบวนไปมาแถวบริเวณหน้าท้องก่อนจะค่อยๆ ไล่สูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงหน้าอกที่กำลังเต่งตึงของผม เขาบีบนวดเบาๆ แล้วใช้สองนิ้วบดขยี้ติ่งนูนตรงกลางอย่างแรง
“อ๊ะ อ๊ะ พะ..พี่จูน เมฆเสียวว”
“รู้สึกดีไหมคะ” เสียงทุ้มอ่อนหวานกระซิบข้างหู “ว่าไงคะ คนเก่ง ให้พี่เร็วกว่านี้อีกมั้ย”
“มะ..ไม่เอา พอแล้ว..” ผมส่ายหน้าทั้งๆ ที่เสียวจนน้ำลายไหล พี่จูนหอมแก้มผม ใช้ลิ้นนุ่มช่วยเลียซับน้ำลายที่เลอะเปรอะเปื้อนของผมออกอย่างอ่อนโยนโดยไม่มีท่าทีรังเกียจเลยสักนิด
“ถ้าเขินจะซบหน้าลงกับเสื้อพี่ก็ได้นะคะ”
“อื้อ”
ผมซบหน้าลงกับเสื้อเชิ้ตตามที่เขาบอก จมูกได้กลิ่นหอมแอปเปิ้ลเขียวจากตัวเขา พี่จูนเปลี่ยนจากขยำนมผมมาเป็นลูบหัวผมแทน ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงทำหน้าที่ชักรูดแก่นกายให้ผม ไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป ราวกับว่าเขากำลังเอาใจผมและคุมจังหวะตามที่ผมต้องการ
“ขอจูบ..หน่อยนะคะ”
พี่จูนเชยคางผมขึ้นมาจูบ ริมฝีปากบางบดขยี้กันไปมาก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวตวัดในโพรงปากจนเกิดเสียงดังน่าอาย
จ้วบ..จ้วบ..
“อืมมม”
“อ๊ะ! พี่จูน..ช้าหน่อย..มะ..เมฆ..จะแตก..”
ร่างเล็กของผมเกร็งไปทั้งตัว สองมือจับไหล่กว้างไว้แน่น พวกเราจูบกันสักพักก็ผละออกจากกัน พี่จูนหยุดสาวแท่งร้อนที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำสีใส ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมายิ้มอ่อนโยนให้ผม
“อั้นไว้ก่อนนะคะคนเก่งของพี่”
“อ๊ะ!”
เขาขบกัดติ่งหูหยอกล้อผม เอื้อมมือปลดเข็มขัดของตัวเองออก รูดซิบกางเกงลง ทำให้แก่นกายใหญ่ยาวสีแดงสดโผล่พ้นออกมาชนกับแก่นกายของผม
“พะ..พี่จูน เอาของพี่ออกมาทำไมครับ” ผมหน้าซีดเผือก กลัวจนน้ำตาไหลอาบแก้ม
“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ พี่ไม่เอาเข้าหรอกค่ะ” ริมฝีปากบางไล่จูบน้ำตาที่หยดลงมา บังคับมือเล็กให้รวบแก่นกายทั้งสองแท่งให้ชิดติดกันจนไม่มีที่ว่าง “กำไว้แบบนี้ แล้วก็รูดช้าๆ เหมือนที่พี่ทำให้นะคะ”
“แต่เมฆกำไม่ได้” ผมพยายามใช้มือเล็กกำแก่นกายทั้งสองด้วยมือข้างเดียวแต่ทำไม่สำเร็จ
“ไม่เป็นไรค่ะ ค่อยๆ รูดนะคะคนดี” พี่จูนช่วยคุมมือผมให้ชักแก่นกายขึ้นลงตามจังหวะ
พั่บ..พั่บ..
“อื้มมม มือนิ่มมากเลยค่ะ”
“พะ..พี่จูน..อ๊ะ..อ๊ะ..เมฆ..ดี..”
ผมเสียวจนแทบทนไม่ไหว ถึงแม้ว่ามือเล็กๆ จะชักได้ไม่เต็มรอบแต่ระหว่างชักนั้น ของๆ พี่จูนกับของๆ ผมกำลังเบียดเสียดกัน น้ำหล่อลื่นที่เอ่อล้นออกมาจากปลายยอดทั้งสองก็ผสมปนเปกันจนลื่นไปหมด
ร่างสูงจูบไซร้ซอกคอขาวไล่ลงมาถึงหัวไหล่ ดูดเม้มจนขึ้นรอยแดงเป็นจ้ำๆ ส่วนด้านล่างก็เร่งจังหวะสาวแก่นกายเร็วขึ้นจนผมรู้สึกถึงแรงกระตุกพร้อมกัน
“เมฆ..ดีไหมคะ พี่ทำดีมั้ย?” เสียงทุ้มครางอยู่ข้างหู “มีความสุขไหมคะคนดี”
“อ๊ะ! ดะ..เดี๋ยว เมฆ..ตะ..แตก..แล้ว..อื้อออ!”
“เสร็จพร้อมกันนะคะ อ่าาา มะ..เมฆ เมฆ”
น้ำสีขาวพุ่งออกมาจากหัวเห็ดสีแดงฉ่ำพร้อมๆ กัน เลอะเต็มมือของพวกเรา ผมปล่อยมือจากแท่งร้อนนั้น หมดแรงล้มลงไปซบกับร่างสูงตรงหน้า
“เมฆคะ” พี่จูนเรียกชื่อผม จับมือผมให้ไปแตะที่แก่นกายของเขาซึ่งยังคงแข็งอยู่ “อมให้พี่หน่อยค่ะ”
“ไม่เอา..” ผมส่ายหน้าปฏิเสธอยู่ในอ้อมกอดของเขา แต่พี่จูนก็คะยั้นคะยอจนผมต้องยอมจนได้ครับ เพราะไม่งั้นวันนี้คงไม่ได้กลับบ้านแน่ๆ
เอาวะ ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ถือว่าช่วยพี่จูนหน่อยแล้วกัน
เมื่อผมตอบตกลง พี่เขาก็ปรับเบาะที่นั่งไปข้างหลังเพื่อให้ตัวผมสามารถลงไปนั่งคุกเข่าบนที่เท้าขาได้สะดวก
ใบหน้าหวานยื่นหน้าเข้าไปใกล้แท่งร้อนใหญ่ยักษ์ของพี่ชายก่อนจะแลบลิ้นเลียไปตามผิวเนื้อที่มีเส้นเอ็นขรุขระ สองมือกอบกุมแก่นกายนั้นไว้ไม่ให้เด้งออกจากริมฝีปาก
แผล่บ..แผล่บ...
“อื้มมม ห่อลิ้นหน่อยค่ะคนเก่ง อ่าา ดีค่ะ”
ผมดูดเลียปลายยอดของพี่จูนจนมันเปียกชุ่ม เอาเข้าเอาออกอยู่หลายครั้งจนขอบปากรู้สึกชา คงเพราะของพี่จูนนั้นยาวมาก ไม่สามารถรูดด้วยปากเล็กๆ ของผมได้หมด
“ลึกอีกค่ะคนเก่ง”
“ไอ่อั้ยแอ้ว” (ไม่ได้แล้ว) ผมส่ายหน้า ถ้าลึกกว่านี้ผมคงสำลักน้ำลายตายแน่ๆ พี่จูนส่งยิ้มให้ผมโดยไม่ว่าอะไร เขาไม่ได้บังคับเพียงแต่ปล่อยให้ผมดูดเลียได้ตามใจชอบ
จนกระทั่งผมรู้สึกว่าหัวเห็ดของพี่จูนเริ่มขยายใหญ่ขึ้นและกระตุกเกร็ง เขาจึงดันหัวของผมเข้ามาแล้วสวนแก่นกายเข้าปากเกือบมิดด้าม
สวบ..สวบ..
“อะ..อ่อก..อ่อก..อื้อออ”
“พี่..ไม่ไหวแล้ว เม้มปากหน่อยค่ะ ซี๊ดดด”
แผล่ะ!
พี่จูนขยุ้มเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนแล้วแตกคาปากผม น้ำกามปริมาณมากพุ่งเข้าไปจนผมสำลักต้องรีบเอาปากออกทันที น้ำที่ตามมาอีกจำนวนหนึ่งเลยพุ่งใส่ใบหน้าของผมแทน ตอนนี้ทั้งในปากทั้งใบหน้าของผมต่างเลอะไปด้วยน้ำของเขา
“เก่งมากค่ะ” พี่จูนลูบหัวผมเบาๆ ด้วยความรักใคร่ก่อนจะหยิบทิชชูมาเช็ดหน้าให้ผม
ตลอดทางกลับบ้าน ผมนั่งนิ่งโดยไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่เมื่อกี้..ก่อนที่พี่จูนจะเสร็จ มันมีแว็บนึงที่ผมเงยหน้าขึ้นไปมองแก แล้วผมก็ได้เห็นบางอย่างที่ผิดปกติ
รอยยิ้มของพี่จูนแปลกออกไปจากทุกที มันไม่ใช่ทั้งรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเจ้าชายหรือเทวดาบนสวรรค์ แต่มันเหมือนกับ..
รอยยิ้มของปีศาจร้ายมากกว่า